نقل است از شيخ ذو النّون مصرى - قدّست أسراره - كه روزى بر كنار آبى وضو مىساخت . كژدمى ديد كه از صحرا مىدويد . چون « 1 » كنار آب رسيد باستاد « 2 » وضفدعى از آب بيرون آمد وآن كژدم بر پشت آن ضفدع سوار شد وآن ضفدع از آب بگذشت وآن كژدم از پشت أو فرو آمد وروانه شد . شيخ از اين صورت متعجّب شد وگفت : اين حال ، بىسرّى نيست . شيخ هم از آب بگذشت ونظر بر كژدم گماشت . كژدم مىدويد وشيخ بر اثر أو مىرفت تا به سايهء درختى رسيد . جوانى را ديد در سايهء درخت ، خفته وماري عظيم از طرف ديگر مىآمد وقصد هلاك « 3 » آن جوان كرده بود . « 4 » چون مار از آن طرف نزديك آن جوان رسيد ، كژدم از اين طرف برسيد « 5 » وزخمى بر مار زد ومار ، بر جاىْ هلاك شد وكژدم بازگشت وبر كنار آب آمد « 6 » وباز آن ضفدع از آن « 7 » آب بيرون آمد وكژدم بر پشت آن « 8 » سوار شد واز آب بگذشت . شيخ با خود انديشيد كه اين جوان از أولياء اللَّه است . پس بازگشت وبه نزديك جوان آمد . چون بدو نزديك شد أو خمر خورده بود ومست ، خفته ورايحهء خمر از أو مىدميد . شيخ را تعجّب زياد « 9 » شد . در اين حال آوازى شنيد كه : اى ذو النون ! چند تعجّب كنى ؟ اگر بدرقهء حفظ ما « 10 » رعايت اتقيا ومعصومان « 11 » وأحرار كند ، پس اشقيا وفجّار وعصات وأشرار را كه رعايت كند ؟ واگر سيلاب عفو ما أوساخ تيره‌روزگاران عاصى را نشويد ، كه شويد ؟ واگر درياى رحمت ما سرگشتگان تيه ضلالت را دست نگيرد ، كه گيرد ؟ واگر سحاب كرم ما أمطار هدايت بر جان تايهان « 12 » بوادي غفلت نبارد ، كه بارد ؟ واگر نسيم عنايت ما كشتى غرق‌شدگان درياى طبيعت واهوا « 13 » را « 14 » از غرقاب مخالفت ، به ساحل توبه وانابت « 15 » نيارد ، كه آرد ؟ شيخ را وقت خوش

--> ( 1 ) . ف : بر . ( 2 ) . ف : بايستاد . ( 3 ) . ف : هلاكت . ( 4 ) . ف : - بود . ( 5 ) . ف : رسيد . ( 6 ) . ف : آمده . ( 7 ) . ف : - آن . ( 8 ) . ف : أو . ( 9 ) . ف : زيادة . ( 10 ) . ف : با . ( 11 ) . ف : مغضوبان . ( 12 ) . ف : تائبان . ( 13 ) . ف : موالى . ( 14 ) . ف : - را . ( 15 ) . ف : انابه .